Kapitalny skecz, mogę o oglądać cały dzień i nie przestanie mnie śmieszyć. „A przedpokój z tobą”. Następnym wartym polecenia skeczem jest „Niebo” w wykonaniu Kabaretu Neonówka, poniżej wersja nieco improwizowana.

No i ostatni killer, dość stary występ Cezarego Pazury ale w dalszym ciągu bardzo śmieszny.

Brak nagłówków jądra w znaczący sposób utrudnia korzystanie z systemu, w niektórych przypadkach wręcz uniemożliwia pracę. Brak linux-headers skutecznie pozbawia nas możliwości budowania jakichkolwiek modułów jądra, instalacji sterowników do kart graficznych(zarówno NVIDIA jaki i ATI) itp. Rozwiązanie tego problemu jest prostsze niż mogłoby się nam wydawać, sprowadza się do zainstalowania jednego pakietu z poza repozytorium. Brakujący pakiet ściągamy wydając w konsoli polecenie:
wget http://people.debian.org/~adamm/kernel/linux-kbuild-2.6.28_2.6.28-0.1_amd64.deb
Następnie instalujemy pobrany pakiet, w konsoli jako root:
dpkg -i ./linux-kbuild-2.6.28_2.6.28-0.1_amd64.deb
I od tego momentu pakiet linux-headers-2.6.28-adm64 ma spełnione wszystkie zależności, jądro i jego nagłówki możemy zainstalować poleceniem:
apt-get install linux-image-2.6.28-1-amd64 linux-headers-2.6.28-1-amd64

Niestety FM 09 nie działa na Linuksie „z palca” tak jak np. World of Goo(swoja drogą kapitalna gra), więc postanowiłem napisać małe tutorial prowadzący przez proces instalacji. Ja instalowałem FM 09 na Debianie sid oraz WINE 1.1.16, na innych dystrybucjach instalacja przebiega niemal identycznie. Przyjmujemy że WINE jest już zainstalowane w systemie, pierwszym krokiem jest zainstalowanie Winetricks, wpisujemy kolejno w terminalu:
wget http://www.kegel.com/wine/winetricks
chmod +x winetricks
Dwa poniższe polecenia musimy wykonać jako root, oczywiście zamiast apt’a używamy menadżera pakietów odpowiedniego dla swojej dystrybucji.

mv winetricks /usr/bin
apt-get install cabextract
Następnie wydajemy poniższe polecenia, instalują one m.in. Directx3D i NET 2.0 Framework:

winetricks directx9
winetricks vcrun2005sp1
winetricks vcrun2005
winetricks msxml3
winetricks dotnet20
Teraz używając google znajdujemy brakujące pliki *.dll czyli xinput1_3.dll, d3dx9_38.dll plus dodatkowo gdy będziemy grać na najnowszym patchu pdh.dll, odbcbcp.dll. Dla leniwych poniżej link do paczki ze wszystkimi czterema bibliotekami.
http://rapidshare.com/files/206868662/dll.tar.bz2
Kolejnym krokiem jest instalacja gry, instalację odpalamy uruchamiając plik setup.exe z płyty. Powinno nas przywitać okienko z wyborem języka i logiem Football Managera, jeżeli zamiast tego otworzy się nam okienko bez żadnej treści tylko z samym szarym tłem, musimy wyłączyć Compiza oraz dodać do rejestru klucz:
HKEY_CURRENT_USER->Software->Wine->Direct3D->DirectDrawRenderer="gdi"
Przypominam że edytor rejestru uruchamiamy poleceniem wine regedit. Po takim zabiegu możemy bezboleśnie zainstalować FM 09. Przed nami etap który sprawia najwięcej problemów zarówno użytkownikom Win jak i Linuksa, mianowicie autoryzacja naszej kopi on-line. Przez długi czas najnowszego FM 09 można było zainstalować na Linuksie tylko przez steama, co nie było zbyt wygodne, pomimo iż mieliśmy całą grę na płycie i tak trzeba było ją ściągnąć przez Steam. Na początku roku pojawił się „udoskonalony” aktywator umożliwiający aktywację gry przez WINE. Ściągamy malutki pliczek. Rozpakowujemy go i uruchamiamy, utworzą się nam dwa plik activator.exe oraz launcher.exe kopiujemy je do katalogu z grą(zastępujemy istniejące pliki). Grę aktywujemy poniższym poleceniem:
wine "/home/UŻYTKOWNIK/.wine/dosdevices/c:/Program Files/Sports Interactive/Football Manager 2009/Activator.exe" -activate KLUCZ
W miejsce słowa klucz podajemy oczywiście swój klucz znajdując się na ostatniej stronie instrukcji, dla pewności możemy sprawdzić poprawność swojego klucza na stronie key look up. Instalujemy najnowszego patcha i cieszymy się grą. Po kilku godzinnej rozgrywce nie zauważyłem jakiś braków, błędów wynikających z tego że gra jest uruchomiona przez WINE działa wszystko włącznie z trybem 3D, a szybkość gry jest praktycznie taka sama jak na windowsie. Poniżej kilka screenów z „wersji linuksowej”.

JDownloader jest napisany w Javie, dzięki czemu możemy go używać na każdej platformie na której jest zainstalowana wirtualna maszyna Javy. Program można pobrać z jego oficjalnej strony. Wybieramy wersję odpowiednią dla naszego systemu ściągamy, rozpakowujemy i cieszymy się działającym programem. Program jest dostępny w polskiej wersji językowej co dla dużej części użytkowników jest sporym plusem. Główne okno programu wygląda tak jak na poniższym zrzucie ekranu.
Co tak naprawdę wyróżnia JDownloadera z reszty tego typu programów? Od początku był pisany jako program który ma umożliwić wygodne korzystanie z serwisów rapidshare.com, megaupload.com itp. w przeciwieństwie do innych DM które z założenia mają być uniwersalne, a jak mówi przysłowie jak coś jest do wszystkiego…

Największe zalety JDownloadera w stosunku do innych download managerów:

• Obsługa wielu serwisów typu premium download (Lista obsługiwanych serwisow jest widoczna na zrzutach na końcu wpisu)
• Sam rozpakowuje archiwa podzielone na część, nawet te zabezpieczone hasłem. Hasło podajemy przy dodawaniu linków do kolejki.
• Sprawdza czy wszystkie części(tzw. party)  pobieranego pliku są dostępne on-line.
• Możliwość zarządzania kontem premium z poziomu programu.
• Jest napisany w javie.

Największe wady, chociaż  w zasadzie to jedna:

• Nie udało mi się zmusić JDwonloader do współpracy z FlashGot wtyczką do Frefoxa/Iceweasela.

Mogę z czystym sumieniem polecić wszystkim zainteresowanym ten program. Wrato sprobować, nic nie tracimy a możemy zyskać bardzo wygodne narzędzie które znacznie ulatwi nam korzystanie z serwisów premium download. Poniżej kilka zrzutów ekranu wykonanych podczas pracy programu.

Użycie programu split jest bardzo proste i sprowadza się do wydania jednej komendy w terminalu. Przechodzimy w do katalogu w którym znajduje się plik który chcemy podzielić i wydajemy komendę:
split -b 3600M -d ./nazwa_pliku nazwa_podzielonego_pliku.

Co oznaczają poszczególne parametry?

• -b Określa rozmiar jednej część pliku, w powyższym przykładzie rozmiar jednej cześć wynosi 3600 megabajtów. Można również użyć innych jednostek:  K-kilobajty, M-megabajty,  G-gigabajty.  Np.  split -b 5G utworzy części  po 5 GB każda.
• -d Powoduje że sufiks dodawany do nazwy kolejnych części plików będzie liczbą(domyślnie jest to litera) co według mnie znacznie poprawia czytelność.
• ./nazwa_pliku Jak się można z łatwością domyślić, tutaj należ wstawić nazwę pliku który chcemy podzielić.
• nazwa_podzielonego_pliku. Kropkę na końcu dodałem w celu poprawieni czytelności, kolejne części pliku będą miały nazwę nazwa_podzielonego_pliku.01 nazwa_podzielonego_pliku.02… Jeżeli nie podamy tego parametru każdy plik będzie miał nazwę ‘x’ połączoną z numerem części np. x05, x06, x07.

Mamy już podzielony plik, teraz wypadało by go połączyć w jedną całość w docelowym miejscu. Do polączenia plików użyjemy programu cat. W terminalu przechodzimy do katalogu w którym znajdują się podzielone pliki i wydajemy komendę:
cat nazwa_podzielonego_pliku.0* > nazwa_połączonego_pliku
Myślę że z powyższego polecenia nie trzeba tłumaczyć, dodam tylko że zamiast maski ‘*’ możemy podać kolejno wszystkie część co nie jest zbyt wygodne np.
cat nazwa_podzielonego_pliku.01 nazwa_podzielonego_pliku.02 nazwa_podzielonego_pliku.03 > nazwa_połączonego_pliku

1. Jest tylko jeden prawdziwy GNU/Linux na tym świecie i jest nim GNU/Debian! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
2. GNU/Debian jest kodem objawionym! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
3. Każda przeróbka i podróbka GNU/Debiana jest herezją i powinna być karana śmiercią. Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
4. Jest niepodważalnym faktem iż GNU/Debian jest najbardziej zaawansowanym technologicznie systemem operacyjnym na tej planecie! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
5. GNU/Debian jest wydawany tylko wtedy gdy jest gotowy! A jest gotowy zawsze na czas swojego wydania! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
6. Każdy pakiet w GNU/Debianie jest uświęcany długimi modłami i krwią niewiernych dzieci ubuntu. Dzięki czemu GNU/Debian jest jedyną stabilną rzeczą na tym padole! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
7. Tępienie windowsowego plugastwa to święty obowiązek każdego użytkownika GNU/Debiana! Lecz za zabicie jednego dziecka ubuntu czekać na nich będzie 70 dziewic! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
8. Jezus, Mahomet i Buddha używali GNU/Debiana! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
9. Zdrada GNU/Debiana oznacza śmierć w niewyobrażalnych męczarniach zdrajcy i jego rodziny oraz ich potępienie na wieki! Każdy kto to kwestionuje zasługuje na śmierć!
10. Każdego kto ośmieli się zakwestionować cokolwiek z powyższego czeka nieunikniona śmierć z rąk Debian Warriors!!!

I mały bonus, opis klanów linuksowych.

– Slackware’owcy (czyt. Slakłerowcy) – jeden z najstarszych klanow.
Jego czlonkowie sa zagorzalymi przeciwnikami klikalnych
konfiguratorow i wszelkiej masci ulatwien. Raczej rzadko kiedy kogos
atakuja. 90% z nich to dobrzy fachowcy, ktorzy znaja system „od
podszewki”.
* Obiekty kultu: tar, gzip, vi, gcc, Fiat 126p.
* Najczesciej zadawane pytanie: brak danych

- Debianowcy – drugi z najstarszych klanow. Ich glowna cecha jest
snobizm. Uwazaja sie za jedynych „prawdziwych Linuksowcow”.
Przeciwnicy wszelkich klikalnych konfiguratorow. Atakuja
uzytkownikow wszystkich pozostalych dystrybucji, oprocz
Slackware’owcow. Najczesciej wyzywaja sie na ->RedHatowcach. Wejscie
im w droge grozi wyzwaniem od „komercyjnych klikaczy”. Do niedawna
zagorzali przeciwnicy pakietow, po pojawieniu sie `dpkg’ gwaltowna
zmiana pogladow. 85% czlonkow to dobrzy fachowcy znajacy system.
* Obiekty kultu: Debian, dselect, GNU, vi, FSO Polonez.
* Najczesciej zadawane pytanie: „Co ten RedHat z ludzmi robi?”
* Najczesciej atakowane klany: RedHatowcy, ->SuSE’owcy.

- RedHatowcy – dosc liczny klan. Specyficzny rozwoj dystrybucji RedHat
doprowadzil do rozlamu na dwa obozy:
- Xowcy (czyt. Iksowcy) – najczesciej nowi uzytkownicy, ktorzy
dotychczas pracowali w systemie MS Windows. Zwolennicy klikalnych
konfiguratorow, ktorzy przedkladaja wyglad nad funkcjonalnosc. W
wiekszosci slabo znaja system. Po pojawieniu sie dystrybucji
Mandrake duzo Xowcow stalo sie ->Madrake’owcami.
* Obiekty kultu: Control Panel, GNOME, myszka, Daewoo Nubira.
* Najczesciej zadawane pytanie: „Jak wylaczyc ladowanie Xow przy
starcie?”

- konsolowcy – w wiekszosci byli Xowcy. Srednio lub dobrze znaja
system. Najczesciej atakuja Xowcow i SuSE’owcow. Po pojawieniu sie
dystrybucji PLD czesc konsolowcow zostaje ->PLDowcami.
* Obiekty kultu: rpm, vim, Volvo
* Najczesciej zadawane pytanie: „Dlaczego polskie manuale sie nie
instaluja?”
* Atakowane klany: SuSE’owcy i czasami Mandrake’owcy.

- SuSE’owcy (czyt. Suzjowcy) – dosc mlody klan. Tak jak RedHatowcy,
rozbili sie na dwa obozy: Xowcow i konsolowcow. Cechy czlonkow
kazdego z nich takie same jak w przypadku RedHatowcow. Rzadko kiedy
kogos atakuja i przewaznie siedza cicho. Najczesciej odpieraja ataki
RedHatowcow zarzucajacych im fatalne wykonanie pakietow.
Xowcy:
* Obiekty kultu: Yast, myszka, KDE, Chameleonidae, Daewoo Lanos
* Najczesciej zadawane pytanie: brak danych
konsolowcy:
* Obiekty kultu: Yast, emacs, Volvo
* Najczesciej zadawane pytanie: „Czy pakiety z RH beda dzialac pod
SuSE?”

- Mandrake’owcy (czyt. Mandrejkowcy) – bardzo mlody klan. Praktycznie
99% czlonkow to dotychczasowi uzytkownicy MS Windows. Rzadko kiedy
korzystaja z konsoli. Szczyca sie tym, ze instalator systemu
„prowadzi za reke” przez caly proces oraz, ze pakiety sa
prekompilowane dla procesora Pentium (pomimo, ze wzrost wydajnosci
jest pomijalnie maly). W wiekszosci bardzo slabo znaja system.
* Obiekty kultu: Mandrake, KDE, myszka, repliki samochodow
sportowych.
* Najczesciej zadawane pytanie: „Dlaczego po odpaeniu Kppp nie moge
uruchamiac programow?”

- Corelowcy (czyt. Korelowcy) – bardzo nieliczny klan, ktory powstal
kilka tygodni temu. 100% czlonkow to dotychczasowi uzytkownicy MS
Windows. Nie uznaja konsoli. Bardzo slabo znaja system i najczesciej
myla XWindow z Linuksem.
* Obiekty kultu: brak danych
* Najczesciej zadawane pytanie: brak danych

- PLDowcy (czyt. Peeldowcy) – klan uzytkownikow dystrybucji PLD, ktora
jest w calosci tworzona przez Polakow. Poniewaz PLD jest dostepna
jedynie w Internecie, klan PLDowcow jest dosc nieliczny i prawie w
calosci sklada sie z jej tworcow. 99% czlonkow to fachowcy bardzo
dobrze znajacy system. Wiadomo o nich bardzo niewiele. Nie sa przez
nikogo atakowani, ani nikogo nie atakuja. Reprezentantem klanu na
grupie jest towarzysz[1] Kloczek.
* Obiekty kultu: rpm, vim, Mercedes
* Najczesciej zadawane pytanie: brak

- Niezrzeszeni – klan uzytkownikow mniej znanych dystrybucji
(najczesciej jedno- lub kilkudyskietkowych). Siedza cicho, dzieki
czemu nie sa przez nikogo atakowani.
* Obiekty kultu: brak
* Najczesciej zadawane pytanie: brak

Autorem oraz pomysłodawcą NX jest Włoch Gian Filippo Pinzari obecnie protokół jest rozwijany przez jego firmę NoMachine . Wersja darmowa serwera pozwala na uruchomienie maksymalnie dwóch jednoczesnych sesji NX, za więcej trzeba zapłacić. Główne zalety NX w porównaniu do VNC:

• NX jest klientem X11 w przeciwieństwie do VNC który przesyła bitmapy
• NX buforuje dane
• NX działa nie tylko z X ale też z VNC i Remote Desktop (Windows)
• NX jest dużo łatwiejsze w konfiguracji

Instalacja w Debianie nie należy do trudnych, bowiem autorzy udostępniają paczkę *.deb zarówno klienta jak i serwera. Poniżej opiszę instalację serwera NX NoMachine na minimalnej instalacji Debiana, instalacja w innych systemach pochodnych od Debiana typu Ubuntu powinna przebiegać identycznie. NX komunikuje się na linij klient-serwer-klient za pomocą portu numer 22(domyślnie korzysta z niego SSH) więc zanim przystąpimy do instalacji musimy się upewnić że nasz serwer ma otwarty ten port. Kolejnym krokiem jest zainstalowanie X’ów oraz środowiska graficznego (w moim przypadku GNOME). Logujemy się na naszą zdalną maszynę za pomocą SSH jako root, jeśli mamy zablokowaną możliwość zdalnego logowania na konto root, po prostu korzystamy z dobrodziejstw sudo.

Instalujemy X11:
apt-get install xserver-xorg-core xorg
Następnie menedżera logowania:
apt-get install gdm
I w końcu środowisko graficzne. Z tego co pamiętam w repozytorium Ubuntu nie ma pakietów gnome-core ani gnome w zamian jest pakiet ubuntu-desktop który instaluje kompletne GNOME podobnie jak meta pakiet gnome w Debianie.

Podstawowe środowisko graficzne:
apt-get install gnome-core
Pełne GNOME:
apt-get install gnome
Przy czym polecam instalacje gnome-core i późniejsze doinstalowanie potrzebnych nam aplikacji, nie ma sensu marnowania zasobów serwera instalując oprogramowanie którego i tak nie będziemy używać. Pakietów od NoMachine nie ma w repozytorium, musimy je ściągnąć ze strony producenta. Przechodzimy do katalogu /tmp i ściągamy pakiety:
cd /tmp
wget http://64.34.161.181/download/3.3.0/Linux/nxclient_3.3.0-6_i386.deb
wget http://64.34.161.181/download/3.3.0/Linux/nxnode_3.3.0-12_i386.deb
wget http://64.34.161.181/download/3.3.0/Linux/FE/nxserver_3.3.0-15_i386.deb
I w tym miejscu mam małą uwagę, paczki muszą zostać zainstalowane w ściśle określonej kolejności w przeciwnym wypadku możemy mieć problemy z prawidłowym działaniem serwera NX. Prawidłowa kolejność poniżej:
dpkg -i /tmp/nxclient_3.3.0-6_i386.deb
dpkg -i /tmp/nxnode_3.3.0-12_i386.deb
dpkg -i /tmp/nxserver_3.3.0-15_i386.deb
W przypadku gdy dpkg zwróci nam błąd związany z zależnościami, naprawiamy go komendą:
apt-get -f install
Jeżeli na serwerze mamy tylko konto root dodajemy użytkownika który będzie korzystał z środowiska graficznego:
adduser nazwa_uzytkownika
Teraz szybki restart SSH oraz NXserver:
/etc/init.d/ssh restart
/etc/init.d/nxserver restart
W tym momencie mamy już poprawnie działający serwer NX, pozostaje tylko ściągnąć i zainstalować klienta na lokalnej maszynie. Możemy go ściągnąć ze strony NoMachine wybierając odpowiednią wersję dla naszego systemu(Windows, Linux, Solaris, OSX). Przez konfiguracje połączenia poprowadzi nas bardzo prosty kreator.

W ostatnim czasie kilka naszych rodzimych firm jednak wyczuło niszę na rynku i zaczęło ostro walczy o klienta, dzięki czemu już za 14 zł (niech żyje konkurencja!) stałem się posiadaczem mojego własnego „serwera”. Co dostałem za tą cenę?

• Procesor: do 25% (700 MHz)

• Pamięć RAM do: 384 MB

• Dysk: 30GB

• Transfer: 50GB/miesiąc

• Jeden adres IP

Czyli dla moich potrzeb aż nadto. Serwer zlokalizowany jest w Gdańsku (NEPHAX), wirtualizacja oparta jest o openVZ, osobiście wolałby XEN ale to już inna półka cenowa. Do wyboru oczywiście jest kilka dystrybucji między innymi Debian Etch, Ubuntu 6.06, Gentoo 2008, CentoOS 5.1. Jak nie trudno się domyślić mój wybór padł na Debiana Etch, jednak z tego względu iż od kilku dni Etch ma status „old stable” zrobiłem szybciutko apt-get update && apt-get dist-upgrade i po kilku chwilach już mogłem cieszyć się z Debiana 5.0 Lenny. Muszę przyznać że przez pierwsze dni, skonfigurowałem tylko firewalla a reszte czasu spędziłem na zabawie z systemem, jednym z owoców tej zabawy jest zainstalowanie x’ów, GNOME oraz NXServer. Dzięki czemu mogę „dobrać się” do mojego VPS za pomocą zdalnego pulpitu, który prezentuje się tak:

Nigdy wcześniej nie korzystałem z protokołu NX i jestem bardzo mile zaskoczony jego szybkością, na łączu 640 kbps mam komfort pracy prawie jak na lokalnej maszynie. Właściwą konfiguracje serwera(Apache,PHP itp.) chcę rozpocząć w Weekend podążając za wskazówkami Marcina Kasperskiego oraz korzystając z wiedzy zawartej w czeluściach internetu.